Monika Hoffman-Piszora

Nominacja za przełamywanie stereotypów dotyczących osób z zespołem Downa, promowanie ich społecznej akceptacji oraz pokazywanie, jak wiele radości, bliskości i miłości może przynosić życie w rodzinie, w której wychowują się dzieci z niepełnosprawnością. Za działalność, która dodaje otuchy rodzicom mierzącym się z diagnozą dziecka i zachęca do otwartości na adopcję dzieci z niepełnosprawnościami.

Monika Hoffman-Piszora jest mamą pięciorga dzieci, w tym dwojga z zespołem Downa – biologicznego syna Henia oraz adoptowanej córki Dorotki. Za pośrednictwem Instagrama dzieli się codziennością swojej rodziny, pokazując zarówno radosne chwile, jak i wyzwania związane z wychowywaniem licznego rodzeństwa. Opowiada o potrzebach dzieci, ich rozwoju, relacjach i emocjach, a także o wysiłku, jaki rodzice wkładają w zapewnienie każdemu z nich odpowiedniej uwagi. Jej przekaz stanowi przeciwwagę dla narracji, w której niepełnosprawność dziecka przedstawiana jest przede wszystkim jako źródło cierpienia i ograniczeń.

Szczególne miejsce w jej działalności zajmuje temat adopcji. Wraz z mężem zdecydowała się zaadoptować dziewczynkę z zespołem Downa, pokazując, że diagnoza nie powinna przekreślać szans dziecka na dorastanie w kochającym domu. Otwarcie mówi o tej decyzji i dzieli się swoim doświadczeniem, zachęcając innych do spojrzenia na adopcję dzieci z niepełnosprawnościami bez uprzedzeń. Jak sama przyznaje, otrzymuje wiadomości od rodzin, które pod wpływem jej historii zdecydowały się na podobny krok.

Działalność Moniki Hoffman-Piszory ma również szczególne znaczenie dla przyszłych rodziców. Kobiety, które dowiadują się o podejrzeniu zespołu Downa u swojego dziecka, odnajdują w jej publikacjach doświadczenia pozwalające oswoić lęk i wyobrazić sobie przyszłość – niekoniecznie w samych ciemnych barwach.

Historia Hoffman-Piszory pokazuje, jak wiele może zmienić obecność osób z zespołem Downa w codziennym życiu społecznym i jak ważne jest, by mówić o nich bez współczucia i protekcjonalności. Jej autentyzm sprawia, że odbiorcy zaczynają dostrzegać za diagnozą przede wszystkim małego człowieka, który ma swoją osobowość i potrzeby, a także pełne prawo do uczestnictwa w życiu rodziny i społeczeństwa.