Jarosław Wróblewski

Nominacja za przywracanie pamięci o bohaterach polskiej historii, dokumentowanie losów ofiar represji komunistycznych oraz popularyzowanie wiedzy o tych, którzy w obronie wolności i własnych przekonań gotowi byli zapłacić najwyższą cenę.

Jarosław Wróblewski to dziennikarz, publicysta i autor książek historycznych, który od lat poświęca swoją pracę odkrywaniu i upowszechnianiu często dramatycznych losów uczestników polskiej walki o niepodległość. Szczególne miejsce w jego działalności zajmują postacie rotmistrza Witolda Pileckiego, żołnierzy Armii Krajowej oraz ofiar powojennego terroru komunistycznego.

Jest autorem cenionych biografii, m.in. Zośkowiec, poświęconej Henrykowi Kończykowskiemu „Haliczowi”, przedstawiającej losy gen. Janusza Brochwicz-Lewińskiego, oraz Rotmistrz, opowiadającej o Witoldzie Pileckim. Tematykę tę rozwija również w książkach Kwatera Ł. Wolność jest kuloodporna i Niezniszczalny. Rozmowy o Witoldzie Pileckim. Jako redaktor naczelny miesięcznika „Rakowiecka 37”, wydawanego przez Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL, dokumentuje historię represji i upamiętnia ludzi, których odwaga i niezłomność stały się świadectwem oporu wobec totalitaryzmu.

W 2026 roku został uhonorowany Nagrodą im. Janusza Kurtyki za dziennikarstwo historyczne, w tym za wywiady Urodziłam się w więzieniu oraz Druk wolnego słowa zaczął się w Lublinie. Pierwszy przybliża poruszającą historię kobiety urodzonej w komunistycznym więzieniu, drugi przypomina początki niezależnego ruchu wydawniczego w PRL-u. W swoich artykułach Wróblewski powraca również do świadectw więźniów politycznych, m.in. grypsów Łukasza Cieplińskiego, oraz do poszukiwań szczątków rotmistrza Pileckiego. Dba przy tym, by za wielkimi wydarzeniami historycznymi dostrzegać ludzkie losy.

Jego zaangażowanie wykracza poza działalność publicystyczną. Jako koordynator Katyńskiego Marszu Cieni oraz inicjator Turnieju Piłkarskiego im. Jędrka Szwajkerta, jedenastoletniego uczestnika Powstania Warszawskiego, tworzy przestrzeń do poznawania historii poprzez spotkania i aktywność społeczną.

Jarosław Wróblewski szuka historii w więziennych grypsach, rodzinnych archiwach i ludzkich wspomnieniach. W jego dziennikarstwie historia staje się zapisem ludzkich wyborów dokonywanych w skrajnych okolicznościach. To praca wymagająca dociekliwości, wrażliwości i świadomości, że pewnych historii nie będzie można odtworzyć, jeśli nie zostaną opowiedziane teraz. Jarosław Wróblewski doskonale rozumie tę odpowiedzialność – i od lat podejmuje ją za pośrednictwem swojej działalności zawodowej.